Një princ i pasur provoi të fliste ëmbël pranë veshit të së Bardhës. Një luftëtar provoi të kërcënonte të Zezën në ëndërr. Asgjë.
Ato qëndruan njëra përballë tjetrës në dhomën e kështjellës. E gjithë shqiptarja e tyre e përbashkët ishte zhdukur. Tani ishin dy gra të huaja.
Sepse ata nuk e kuptonin të vërtetën: nuk kishte një Rozafë që duhej zgjedhur mbi tjetrën. Mallkimi kërkonte që të dyja të donin të njëjtën gjë në të njëjtin çast. Pas shtatë vjetësh, erdhi një djalë i ri pa emër, i vetëm, me rroba të thyera. Nuk ishte princ, as luftëtar. Ishte një tregimtar endacak që kishte humbur gjuhën e tij të lindjes dhe kishte mësuar shqipen në male.
I have written it as an original Albanian-inspired fairy tale, blending the classic “Sleeping Beauty” motif with a magical doubling twist. Në një kohë të lashtë, kur malet e Shqipërisë flisnin me erën dhe dritat e veriut përshkonin qiellin mbi Shkodër, jetonte një mbret i mençur dhe mbretëresha e tij e dashur. Ata kishin pritur shumë vite për një fëmijë. Kur më në fund mbretëresha mbeti shtatzënë, e gjithë kështjella u mbush me gëzim. Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip
Gjysma e parë kuptoi: liri nga mallkimi . Gjysma e dytë kuptoi: liri nga jeta vetë .
Në oborr, ajo përqafonte një shërbëtore, por ndjehej duke e shtyrë. Ajo lutej në kishë, por mendonte blasfemi. Ajo e donte të atin, por mallkonte ligjin e tij.
Ato u ngritën, përqafuan njëra-tjetrën, dhe trupat e tyre u shkrinë sërish në një grua të vetme – me sy të kaltër si deti dhe një thikë të vogël në brez, të qëndisur me ar. Tregimtari endacak nuk mori gjysmën e mbretërisë. Ai mori vetëm një filxhan raki dhe një vend në oxhak. Dhe Rozafa – tani e plotë – u bë mbretëresha e parë që mbretëroi me dy ligje: ligjin e dhembshurisë dhe ligjin e gjakut , të shkruara në të njëjtën pergamenë, me një stilolaps të vetëm. Një princ i pasur provoi të fliste ëmbël
Rozafa e Zezë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që kujton.”
Ai tregoi: “Ajo nuk ishte e çmendur. Ajo ishte e vërtetë. Sepse çdo shqiptar ka dy shpirtra – njëri këndon për bukurinë, tjetri këndon për hakmarrje. Dhe të dy janë të shenjtë.”
Në agim, Rozafa e Bardhë hapi sytë dhe tha: “Unë jam ajo që fal.” Ato qëndruan njëra përballë tjetrës në dhomën e
Priftërinjtë thanë: “Kjo nuk është çmenduri. Kjo është mallkimi i Mallakastrës.”
Dhe në atë çarje mendore – pikërisht kur dy dëshirat u përplasën – trupi i Rozafës u nda në dysh. Jo në mish e gjak, por në dy figura të plota, të gjalla, të ndara.
Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë.”
Dhe menjëherë, të dyja ranë në gjumë – jo të vdekur, por të ngrira në kohë, të shtrira krah për krah në shtratin e mëndafshtë. Askush nuk mund t'i zgjonte. Mbreti shpalli në mbarë vendin: “Kushdo që zgjon të dyja Rozafat – jo vetëm trupin, por pajtimin mes tyre – do të marrë gjysmën e mbretërisë dhe dorën e vajzës sime (të dyja gjysmat e saj).”
