Here’s a short story inspired by Miru Tights (the anime that beautifully captures everyday moments, tights, and quiet emotions) — set in Tbilisi and told in Georgian spirit, with the title “მირუ ტაიტსი” (Miru Tights). (A Rainy Afternoon in Saburtalo)
სკოლის დამთავრების შემდეგ, ნინო რუსთაველის გამზირზე გადის. მის გვერდით გადის ლუკა — ის ყოველთვის ერთსა და იმავე დროს ჩნდება, იგივე ნაცრისფერი ქურთუკით. ნინოს არასდროს უთქვამს მისთვის სიტყვა, მაგრამ იცის, რომ ლუკა უყურებს მის ფეხებს. არა უხეშად, არამედ ისე, როგორც მხატვარი უყურებს ხაზებს — დახვეწილად, თითქმის სევდიანად.
ერთ დღეს წვიმს. ნინოს ტაიტსები დასველდა, მაგრამ ეს უფრო ლამაზს ხდის მათ — ქსოვილი ეფერება კანს, ქმნის ჩრდილებს, რომლებიც მოძრაობენ ყოველი ნაბიჯისას. ლუკა ჩერდება. პირველად ეუბნება: miru tights qartulad
ნინო იღიმება. არ იცის, რა არის „მირუ ტაიტსი“, მაგრამ ესმის, რომ ამ სიტყვებში არის რაღაც ნაზი — რაღაც, რაც ზუსტად აღწერს იმას, თუ როგორ გრძნობს თავს საღამოს ქუჩაში, როცა თბილისის განათება ერევა ტაიტსების ნაკეცებში.
ის ხსნის ქოლგას და ლუკასაც ეპატიჟება. Here’s a short story inspired by Miru Tights
— მოდი, გაჩვენებ, სად ყიდიან საუკეთესო ტაიტსებს დეზერტირის ბაზართან.
ნინო მეთორმეტე კლასში სწავლობს. ყოველ დილას ის ირჩევს ფერებს — არა ტანსაცმლის, არამედ განწყობის. დღეს მან აირჩია შავი გამჭვირვალე 40 den. ტაიტსები, რომლებიც მუხლამდე ნაზად ფარავს ფეხებს, მაგრამ ტოვებს მინიშნებას იმისა, რაც ქვეშ არის — როგორც ქუჩაში პირველი წვიმის სუნი, რომელიც ჯერ არ დაწყებულა. რა არის „მირუ ტაიტსი“
და ეს არის დასაწყისი — არა სიყვარულის, არამედ იმის, რაც სიყვარულზე ნაზია: ორი ადამიანი, რომლებსაც ესმით, რომ ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვანი ისტორიები იწყება ქსოვილის ერთი პატარა ძაფიდან.
— მირუ ტაიტსი... ძალიან ჰგავს ძველ იაპონურ ანიმეს, სადაც ყოველი დეტალი სუნთქავს.