At sa ilalim noon, may isang maikling dedikasyon:
Hinubad ni Myrna Castillo ang kanyang salamin sa mata habang nakatitig sa huling pahina ng kanyang isinusulat. "KABIYAK," ang nag-iisang salitang naka-bold sa gitna ng puting papel. Sa ilalim nito, walang pangungusap. Walang punto. Walang tuldok.
Hindi na niya ito ipinadala. Hindi na kailangan. Ang panitik, natutunan ni Myrna, ay hindi para sa mga taong iniwan tayo. Ito ay para sa mga bersyon natin na hindi natin nabigyan ng boses. Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula
"Ang kabiyak ay hindi laging ang taong nananatili. Minsan, ang tunay na kabiyak ay ang desisyong piliin ang sarili sa gitna ng pagkawasak."
"Hindi pa rin tapos?" tanong ng kanyang editor, si Ginoong Reyes, sa kabilang linya ng telepono. At sa ilalim noon, may isang maikling dedikasyon:
"Myrna, alam kong hindi ko karapatang sumulat sa 'yo. Pero may sakit na ako. Umuuwi na ako sa probinsya. Hindi na ako gagaling. Pero bago ako tuluyang mawala, gusto ko sanang marinig ang 'yong boses. Kahit galit. Kahit ano. Kailangan ko lang marinig na may isang tao sa mundong ito na naalala kung sino ako bago ako maging ganito."
Sa huling pahina ng iskrip, isinulat ni Myrna ang mga salitang hindi niya nagawang isulat labing-anim na taon na ang nakalilipas: Walang punto
Natagpuan ni Myrna si Luis isang araw sa kanilang maliit na apartment, may kasamang ibang babae. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak sa harap nila. Ang ginawa niya, kumuha ng papel at sinulat ang pinakamahaba, pinakamadilim na monologo ng kanyang buhay — ngunit walang karakter na sumambit. Tanging siya lang ang nakabasa noon.
"Bakit mo nasabi?"
"Kasi isinulat mo 'yan. At ang mga taong tunay na nagmamahal ay hindi na nagsusulat tungkol dito. Nabubuhay na lang nila ito."