Akşamın alacakaranlığında, nostaljik tramvayın son seferi için hareketlenen o eski, şirin vagonu gördü. Hiçbir mantıklı sebep yoktu; ama bindi. İçerisi neredeyse boştu. Arka koltuklardan birine oturdu, camın buğusuna parmağıyla rastgele bir kalp çizdi.

Tramvay geldi. Binlerce kişinin içinde, onu buldu. Kerem, arka koltukta oturuyordu. Ama yanında... bir kız çocuğu vardı. Belki 6 yaşlarında, saçları örgülü, elinde bir oyuncak tramvay.

Tramvay hareket etti. Zil sesi... Tekerleklerin raylara vuran o ritmik gürültüsü... Defne gözlerini kapadı. Tam o sırada, bir gölge yanına düştü.

Comments are closed.

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Youtube